 |
 |
|
| |
Manuscript Stabijters af!
dieren
|
19 Juni 2009 | 22:14:42
Na bijna twee jaar schrijven, herschrijven, wanhopen, toch doorgaan, veel bijleren, weer opnieuw herschrijven en weer wanhopen is het moment eindelijk aangebroken: mijn manuscript is af!
Pffff... ik heb nooit geweten dat je als schrijver over zoveel doorzettingsvermogen moet beschikken, maar uiteindelijk is het me toch gelukt! De laatste loodjes bestonden uit het hardop voorlezen van het verhaal, wat toch weer enkele tikfoutjes en verbeterpunten opleverde voor een allerlaatste herschrijfronde... En toen was het af. Zomaar ineens.
Daarna kon ik gaan herschrijven aan de reeds geschreven samenvatting van het verhaal, een sollicitatiebrief voor de uitgever en een heus schrijf-CV.
Een last leek van mijn schouders te vallen toen ik het hele pakket naar een uitgever stuurde (en ik hoop heel hard dat het niet mijn muze was die van mijn schouder gleed ;) ).
Komende week zal ik nog twee uitgevers ‘spammen’, waarna het Grote Wachten kan beginnen. Uitgevers zijn natuurlijk vooral druk met uitgeven, en soms kan het maanden duren voor ze tijd hebben een reactie op een manuscript te geven. In veel gevallen wordt dan een standaard-afwijzingsbrief gestuurd...
Duim dus voor Bijte en Lola dat dit niet met hun verhaal gebeurt! Duimen is ook het enige wat ik nog voor het verhaal kan doen...
Op het moment kijken nog enkele proeflezers of er nog gekke dingen in het manuscript staan. Veel foutjes zullen er hopelijk niet meer zijn na ongeveer 15 proefleesrondes en misschien wel meer dan 20 herschrijfrondes, maar dat weet je natuurlijk nooit.
En ik kan eindelijk verder met het herschrijven aan deel twee :). Dat heeft veel minder herschrijfrondes en proeflezers ondergaan en mijn vingers jeuken al om mijn nieuw verworven kennis erop los te laten. Wordt vervolgd dus ;).
|
Laatste loodjes en tussendoortjes
boek
|
21 Mei 2009 | 18:28:41
Foei, het is alweer veel te lang geleden dat ik iets van me liet horen. En dat terwijl er best leuke dingen zijn gebeurd.
Eindelijk ben ik bezig met de allerlaatste loodjes van mijn stabijterverhaal. Eigenlijk had het op 1 januari al af moeten zijn, en anders eind maart, dus erg goed met deadlines ben ik niet (gelukkig hoef je als vampierverhaalschrijfster het ‘dead’ in ‘deadline’ niet zo serieus te nemen ;) ).
Die vertraging komt vooral door enkele tussendoortjes waar ik geen ‘nee’ tegen kon zeggen.
Ik heb een kort verhaal geschreven over bomen voor een project met andere schrijvers. We gaven elkaar feedback op onze verhalen, wat erg leerzaam was. De gezamenlijke verhalen zijn aangeboden aan een uitgever en nu is het afwachten wat die ermee doet.
Ik deed ook mee aan eenzelfde project met als thema winterse vertellingen. Ook deze verhalen zijn inmiddels aangeboden aan een uitgever.
Toen daarna op het schrijversforum een oproep stond om mee te schrijven aan een kinderverhalenbundel (8+) moest ik wel meedoen. Tenslotte wil ik kinderboekenschrijfster worden.
Bij deze bundel liep het heel anders. Nog voor de verhalen af waren, hadden we (via via) al contact met een geïnteresseerde uitgever! En omdat ik in de organisatie zit, heb ik nu al tweemaal een uitgever in het echt ontmoet!
Een definitief ‘ja’ voor deze bundel hebben we nog niet, natuurlijk ook omdat we nog in het ‘schrijfproces’ zitten. Het enige wat ik kan verklappen is dat het iets heel bijzonders gaat worden en dat ik mijn vampierverhaal ook naar deze uitgever wil sturen.
Deze tussendoortjes hebben, naast vertraging in mijn grote boze manuscript, veel goede dingen opgeleverd. Feedback van andere schrijvers, een praktijkervaring met een uitgever én enkele zelf-ook-schrijvende-proeflezers die bereid waren kritisch naar mijn manuscript te kijken (you know who you are; mijn dank is eeuwig!).
Geen verloren tijd dus, hoewel ik het afronden van mijn manuscript nu niet langer moet uitstellen met leuke tussendoortjes, want van uitstel komt...
Nu ben ik bezig met de laatste loodjes: een laatste herschrijfronde, hardop voorlezen en foutjes ontdekken, en daarna de allerlaatste herschrijfronde. De allerlaatste proeflezers zullen misschien nog foutjes vinden, wat ongetwijfeld een allerallerlaatste herschrijfronde gaat opleveren.
Daarna durf ik het eindelijk naar een uitgever te sturen en wordt het duimen draaien. En als ik geluk heb, komt er een extra herschrijfronde met aanwijzingen van de uitgever. Daar heb ik nu al zin in!
Vampierjagershulphondenfotosessie
dieren/honden
|
20 November 2008 | 22:12:22
Stel ik schrijf een boek en kom met mijn foto in een krant, een huis-aan-huisblad bijvoorbeeld. Dat zou voor mij al een reden moeten zijn om geen boek te schrijven, want zoiets vind ik doodeng! Maar ik schrijf dus wel een boek. Het gaat over vampierjagershulphonden...
Ooit heb ik een grimeercursus gevolgd waarmee ik mezelf in een adembenemende gothic vampirella om zou moeten kunnen toveren, maar... daarmee zou ik waarschijnlijk wel aandacht voor mijn persoontje trekken en dat wil ik juist niet.
Gelukkig bezit ik een zeer fotogenieke, aandachtssmekende hond die sprekend op de vampierjagershulphonden uit mijn verhaal lijkt. Omdat diezelfde hond me ook op het idee voor het verhaal bracht, heb ik Bobby tot mijn ‘marketinghulphond’ gebombardeerd.
In plaats van de schrijfster in de gothic-jurk of met de zonnebril, hoop ik ‘de schrijfster met die hond’ te worden. Achter Bobby kan ik me op foto’s deels verschuilen en met zijn adembenemende bruine ogen, zal alle aandacht eerst naar hem gaan voor men ook maar een blik op mij werpt.
Dat is de bedoeling tenminste, dus we zijn hard aan het trainen om van hem een echte marketinghulphond te maken: aandacht trekken, kunstjes doen en poseren als stoere vampierjagershulphond. Bobby’s eerste fotosessie is nu te bewonderen op mijn website, onder het kopje Stabijterfoto’s.
Ook Bobby’s roedelgenoot Borat speelt een klein rolletje als ‘enge bruine rat’ :
Derde prijs
boek
|
06 Oktober 2008 | 20:33:04
Gisteren was er weer een supergezellige meeting van het schrijversforum, waarvoor een onderlinge wedstrijd was uitgeschreven. De opdracht luidde: schrijf een verhaal van maximaal 400 woorden over IKEA. Daar was dus wel iets leuks van te maken!
En… ik won de derde prijs met mijn verhaal ‘Ike-ja’, dus mocht ik, naast de eer, een authentieke IKEA-mok mee naar huis nemen ;).
Dit was ook de derde keer dat ik een prijs won met een schrijfwedstrijd. De eerste keer werden twee ‘elfjes’ van me gepubliceerd en de tweede keer won ik een boekenbon en plaatsing in de Opzij. Van mijn derde wedstrijd – een verhaal voor de Elle – is de uitslag nog niet bekend, waardoor ik nu driemaal achter elkaar een prijs heb gewonnen. En zeggen ze niet dat driemaal scheepsrecht is?
Al met al dus een goede start met schrijfwedstrijden; hopelijk worden ook mijn volgende verhalen zo goed ontvangen. De uitslag van de Elle zit er dus nog aan te komen, en ook van een project van 18 schrijvers die een verhaal over een boom hebben geschreven. Daar hoop ik halverwege oktober meer over te weten, spannend dus!
Momenteel schrijf ik nog aan een kort verhaal voor de wedstrijd ‘Winterse Vertellingen’ van het tijdschrift Schrijven Online, waarvoor de deadline 15 oktober is. Ik zit nog 100 woorden boven het maximum van 1500 woorden, maar dat komt vast nog goed.
Hieronder kun je het verhaal lezen waarmee ik de derde prijs won:
|
Ike-ja
IKEA leerde ik kennen door het puberblad Yes. Helaas was destijds in het
noorden van het land geen IKEA-vestiging, waardoor ik mijn uitzet
noodgedwongen bij de plaatselijke HEMA kocht.
Pas jaren later werd in Groningen een IKEA geopend. Sjoerd, de gitarist
van de hardrockband waarin ik zong, zwoer dat we erheen moesten. Hij
beweerde fan van de winkelketen te zijn en zo kwam het dat ik op een
zaterdagmorgen samen met Ike - de nieuwe, mysterieuze drummer van de
band - in een aftandse begrafeniswagen naar Groningen koerste. Sjoerd
en de bassist waren er niet bij; ze hadden afgebeld wegens een kater.
Ondanks het – zeker voor ons - vroege tijdstip, was het druk op de
parkeerplaats voor het enorme pand waar onze plaatselijke HEMA wel
dertig keer in zou passen. Dat beloofde wat.
”Eerst moeten we potloden hebben,” zei Ike. Minstens drie potloodjes
verdwenen uit een bak in de zak van zijn leren jas.
Schichtig zocht ik naar een bordje dat bevestigde dat ze gratis waren, maar
ik werd weggeduwd door een voornaam ogende dame. Ongegeneerd
graaide ze in het potlodenbakje, waarna ik vond dat ik niet achter kon
blijven.
Je kunt het zo gek niet bedenken of het was te koop in dit woonwalhalla.
IKEA was de woonboulevard, de HEMA, de Xenos en de Leenbakker in
een, maar dan veel groter. En goedkoper.
Zelfs Ike, normaal toch een hele nuchtere jongen, geraakte in een vlaag
van koopwoede. ”Kijk man, zwarte handdoeken. Die wil ik,” zei hij. Ook
de zwarte washandjes, wc-mat, tandenborstel en snijplank belandden in de
steeds voller wordende winkelkar.
Zelf had ik vooral kleine snuisterijen uitgezocht die te goedkoop waren om te
laten liggen, maar mijn pinpas kreunde al bij het vooruitzicht van de kassa.
Die bereikten we pas twee uur later en de lange rijen maakten in een
oogopslag duidelijk dat Ikea Groningen zeer goede zaken deed.
En wij ook met onze begrafeniswagen, die door eigenaren van veel te kleine
auto’s en te grote aankopen werd aangeklampt. De rest van de middag
reden we af en aan en verdienden we onze aankopen ruimschoots terug.
In een Ikea-roes reden we terug naar Friesland, verliefd op onze aankopen
en elkaar. Dat was de dag waarop onze liefde en ‘Ike’s bezorgdienst’ het
levenslicht zag.
De oude begrafeniswagen hebben we nog steeds. Minstens eenmaal per
maand rijden Ike en ik daarmee naar Groningen, voor een romantisch diner
in het IKEA-restaurant.
© 2008 Danitsja Roedema
Illustratie: © 2008 Erik Kors
|
Honden zijn leuk, maar er zitten ook minder leuke kanten aan. De achterkant bijvoorbeeld, die meerdere malen per dag restafval uitscheidt. Opruimen is het devies, waarbij vaak de nadruk op ‘vies’ wordt gelegd. Sowieso is het niet bepaald flatterend om met de darminhoud van je wandelpartner in je hand te lopen.
Toch zitten er vele voordelen aan het opruimen van hondenbah.
Omdat hij er met zijn neus bovenop zit, ziet een poepopruimer het verband tussen dingen die in de hond zijn gegaan en die eruit komen. Leverworst komt er hier bijvoorbeeld heel waterig uit, dus dat krijgt onze hond niet meer.
Daarnaast kan bij het oppakken het verteerde worden geschouwd op ongewenst darmfauna als parasieten. Menig internetsite biedt een fascinerende blik op deze ongewenste hondbewoners; als je de beelden hebt gezien, weet je zeker dat je deze griezels niet in huis wilt hebben, ook al is het in je huisdier.
Nog een voordeel is dat een gevuld poepzakje in de koude wintermaanden een weldadige warmte verspreidt. Menig ervaren poepopruimer loopt diverse prullenbakken voorbij alvorens het goedje ten tweeden male te droppen.
En wist je dat mensen die een vers poepsel met zich meedragen statistisch gezien minder vaak lastig worden gevallen door zakkenrollers, hangjongeren of dronkaards? Instinctief schijnen die te weten wat in het zakje zit als ze jou en je hond zien lopen. Reken maar dat zelfs de meest gewelddadige overvaller een straatje om loopt als je er dreigend mee zwaait.
Hoe ver ben je met je boek?
boek
|
30 Augustus 2008 | 17:24:55
Sinds ik deze weblog ben gestart, krijg ik deze vraag natuurlijk vaker. Eind dit jaar had ik voor mezelf de deadline gesteld om mijn vampierverhaal af te hebben, maar… die haal ik waarschijnlijk niet. Omdat het om een behoorlijk dikke pil gaat (bijna 200.000 woorden), heb ik me de laatste tijd voornamelijk op het eerste deel geconcentreerd.
Dat gaf me de tijd om na te denken over suggesties of het verhaal niet geschikt is als een serie. Ik kwam erachter dat ik, voor iemand die zegt niet zo van series te houden, best veel series in huis heb. Niet alleen Harry Potter, maar ook de Aardkinderen, de Narnia-chronicles, de Griezelbus, Twilight en de Hitchcock verhalenserie.
Ik vind het moeilijk om het verhaal met een mes te doorklieven en op te delen, maar het bestaal wel al uit vier delen. Eigenlijk zie ik mijn boek nog steeds als een dikke pil, dus het liefst zou ik de keus voor een serie niet zelf maken, maar aan een uitgever over laten.
Daarom heb ik besloten het eerste deel van het verhaal te perfectioneren en het voor het eind van dit jaar op te sturen naar enkele uitgevers. Zij mogen dan beslissen of het een complete roman of een serie gaat worden (als ze het verhaal überhaupt zien zitten, natuurlijk).
Momenteel ligt het eerste deel bij proeflezers voor een tweede proefleesronde. De op- en aanmerkingen die ik krijg, zullen worden verwerkt in een nieuwe versie, die hopelijk perfect is. Die versie zal nog bij enkele taalkenners belanden, waarna ik tevreden moet zijn.
Als mijn verhaal straks bij een uitgever ligt, ga in natuurlijk niet lanterfanten, maar stort ik me op het tweede deel. Dat is, evenals deel drie en vier, bijna klaar; het hoeft alleen nog enkele herschrijfrondes en proefleessessies te ondergaan.
Stel je voor dat het een serie wordt, dan kan ik zeggen dat ik in twee jaar vier boeken heb geschreven in plaats van eentje!
Een poot van Danitsja en Bobby
Laptop overleden
hobby
|
29 Juni 2008 | 20:06:12
Het was een tweedehandsje, dat wel, maar hij paste twee jaar geleden perfect in mijn budget. De accu had het al begeven, maar er werd immers een stroomsnoer bijgeleverd.
Het toetsenbord, vele uren mishandeld door mijn typgrage vingers, volgde de accu al snel op. Met de haperende –v viel nog te leven tot ook de nabijgelegen –f en –g werden aangestoken.
Aankoppeling van een extern toetsenbord gaf uitkomst en ik ontdekte zelfs dat het heerlijk typt met een toetsenbord op schoot. In die zin was het dus een verbetering, hoewel mijn laptop er minder flitsend van werd.
Vorige week weerlichtte mijn griezelverhaal op het scherm als een stroboscoop. Een frisse opstart en virusscan leken het probleem te genezen, maar gisteravond kreeg hij een terugval waarbij hij immuun bleek voor de opstartremedie. Na raadpleging van Google zou ik aan een warmteprobleem of een los contact naar het beeldscherm moeten denken.
Bij een doorspuitbeurt kwamen grote stofwolken vrij, waarna de benodigde backups uit mijn trouwe schrijfgenoot werden getrokken. Na een symptoomvrij uur werd het hem toch te veel. Het scherm begon weer herhaaldelijk te flikkeren. Een kijkoperatie gaf geen zicht op contactpunten.
Nog een kwartier hebben we samengewerkt, waarbij ik hem slechts in leven kon houden door met enige regelmaat het scherm te bewegen, maar zijn toestand verslechterde tot ik het niet langer kon aanzien. Met een ceremonieel gebaar heb ik hem zojuist voor het laatst afgesloten.
Ik zal mijn miskoopje missen, maar ik verheug me ook op zijn gloednieuwe vervanger. Eentje die zo flitsend en draagbaar is als ik in gedachten had toen ik mijn oudje kocht. Met accu en toetsenbord!
Ik heb eraan gedacht hem in de kliko te gooien, maar daarvoor is hij me te dierbaar. Hij kent mijn verhalen en heeft me geholpen ze letter voor letter samen te stellen. Begraven in de tuin zou ook een optie zijn, maar dat gaat me toch iets te ver.
Het liefst zou ik hem in een museum zien, met ernaast een kaartje waarop staat dat dit de laptop is waarop mijn eerste bestsellerverhaal is geschreven. Misschien moet ik hem nog maar even bewaren.
Plaatsing in Opzij – boekenbon gewonnen
boek
|
17 Juni 2008 | 20:12:23
Op het schrijfforum waar ik kom, is het hip om aan schrijfwedstrijden mee te doen. Het is een goede oefening èn je kunt alvast heerlijk wegdromen bij het vooruitzicht dat je talent wellicht zal worden ontdekt.
Een lijst van wedstrijden op dit schrijfforum deed mij de stoute schoenen aantrekken en reageren op een oproep van het blad Opzij. Met een boekenbon in het vooruitzicht probeerde ik ‘mijn geheime verlangen’ in maximaal 250 woorden op papier te zetten.
Vanochtend vond ik een grote enveloppe van Opzij op mijn deurmat. Ik dacht nog dat ze als marketingtruc iedereen die een tekst had ingezonden het blad stuurden tot ik de bijgaande brief las. Mijn verhaaltje is een van de twaalf die in het blad zijn geplaatst waarmee ik een boekenbon van 25 euro heb gewonnen!
De titel heeft Opzij zelf gekozen. Ondanks dat de nadruk ditmaal niet op vampiers ligt (nou ja, een beetje dan), prijkt mijn tekst onder de kop ‘Vampirella’. Heel toepasselijk dus!
Achteraf vraag ik me af of het wel zo verstandig was om juist aan een wedstrijd over geheime verlangens mee te doen, want mijn nu-niet-meer-geheime-verlangen heb ik niet onder een pseudoniem ingezonden. Een aantal mensen zal me vast heel vreemd vinden, wat wellicht ook de reden is dat het is geplaatst.
Maarja, als schrijver mag je hopelijk een beetje excentriek zijn en tenslotte ben ik gek op fantasy. En het is weer iets om aan mijn schrijf-CV toe te voegen.
Mensen die nu het verlangen koesteren mijn heimelijkste fantasieën te lezen, verwijs ik naar het juli/augustus-nummer van de Opzij. (voor de snelle bladeraars: pagina 44).
Eerste publicatie in boekvorm
boek
|
03 Juni 2008 | 14:27:28
Bobby is trots op de eerste publicatie in boekvorm van zijn baasje. Voor een wedstrijd stuurde ze twee gedichtjes in die bekend staan als 'elfjes'.
Helaas won zijn baasje de wedstrijd niet, maar wel werden haar gedichtjes opgenomen in de Oogst van 2007, een elfjesbundel die wordt uitgegeven door De Lege Ton Van Diogenes.
Een elfje bestaat uit, je raadt het al, elf woorden. De opbouw is als volgt:
Stabijna (1)
geweldige hond (2 3)
maar pas op (4 5 6)
als Bijke Bijte wordt (7 8 9 10)
Stabijter (11)
Het bovenstaande versje van mijn hand is niet ingezonden, dus dat kan ik hier als voorbeeld plaatsen.
Mijn twee geplaatste elfjes gaan respectievelijk over, hoe kan het ook anders, een vampier en een stabijna.
Mijn eerste 22 woorden in boekvorm dus!
Hopelijk gaat het met het uitgeven van mijn andere bijna 200.000 woorden ook zo vlot!
Het boekje is te bestellen in de rubriek 'Publicaties' op de website van De Lege Ton van Diogenes: www.legeton.be
De prijs is 6 euro exclusief verzendkosten.
Mijn hond Bobby
Mijn hond zette me aan tot het schrijven van mijn verhaal. Iedereen vindt zijn eigen hond de liefste van de wereld, maar geen hond is liever, slimmer, vrolijker en grappiger dan mijn Bobby.
Hij is zo bijzonder, dat ik een verhaal over hem wilde schrijven. Waarschijnlijk zou het over een speurhond en een smokkelaar zijn gegaan als Bobby geen stabij was geweest. Een sta-bijna eigenlijk, want zijn oren lijken meer op die van een border collie.
Toen ik per ongeluk de term ‘stabijter’ bedacht, kreeg ik een helder beeld van de stoere hond die Bobby in mijn verhaal zou spelen. Het lag voor de hand een bloeddrinkende vampierhond van hem te maken, maar dat vond ik niet passend. Een superhond als Bobby zou nooit aan de kant van het kwaad vechten. Zo kwam ik op het idee van vampierjagershulphonden.
Bobby is niet echt een stoere naam, vandaar dat hij in het verhaal de naam Bijte kreeg. Bijte is vernoemd naar Bijke, de stabijter met de witte snuit in mijn fotoalbum.
Misschien bracht Bobby me zelf wel op het idee voor het verhaal. Vanuit het park is hij eens over een sloot naar het kerkhof gesprongen. Waarschijnlijk had hij een eend gezien. Helaas doet zijn jachtpassie hem soms vergeten dat hij, net als alle andere stabijters, een hekel aan water heeft.
Zo komt het dat hij soms met gemak over sloten springt en daarna niet terug durft te komen. In dit geval moest ik hem persoonlijk van het kerkhof halen.
Gisteravond gebeurde er weer iets vreemds. Het was nog licht en we liepen door het park naast het kerkhof. Daar stopten we om een praatje met twee andere hondeneigenaren te maken.
Ineens blafte Bobby. Zijn ogen waren strak op het kerkhof gericht. Daar bewoog iets. Zelfs Bobby leek te weten dat het na zonsondergang stil hoort te zijn op begraafplaatsen! De andere hond zag niets verdachts, maar Bobby bleef blaffen.
Toen weken de bosjes op het kerkhof uiteen. Er verscheen een man in een groene overall. Wat ik eerst voor een mes hield, bleek een snoeischaar te zijn. Hij stak vriendelijk zijn hand naar ons op voor hij de heg ging snoeien.
Het zal niet verwonderlijk zijn dat de stabijters in mijn verhaal op Bobby lijken. Ze zijn waaks, alert, hebben een passie voor jagen en zijn soms net zo eigenwijs. Maar het belangrijkste dat ze gemeen hebben, is dat het ontzettend lieve honden zijn (voor mensen tenminste).
Groetjes van Danitsja en een poot van Bobby
|
|
|
|
|
